De ‘Paradox als kompas’-sessie is bedoeld om de grote, vaak onbesproken spanningen in de jeugdzorg – zoals de botsing tussen veiligheid en kwaliteit van leven – bloot te leggen en bespreekbaar te maken. Het doel is niet om deze spanning direct glad te strijken, maar om meer gezamenlijke verantwoordelijkheid te creëren en impasses te doorbreken. Door de paradox samen te onderzoeken vanuit filosofie, wetenschap en ervaringskennis, ontstaat er wederzijds begrip, een gezamenlijk nieuw frame en een verschuiving van vingerwijzen naar een gedeelde verantwoordelijkheid. Daarna is het doel om vanuit deze ‘common ground’ nieuwe oplossingen te ontwerpen.

Naar aanleiding van de af- en ombouw van de gesloten jeugdzorg ontstaan er veel nieuwe initiatieven voor Kleinschalige Woonvoorzieningen (KWV). Hoewel er een rijk fundament aan theoretische kennis en visiedocumenten beschikbaar is, blijven uitvoerende jeugdhulporganisaties met veel praktische vragen zitten. Hoe maken we de fysieke leefomgeving huiselijk in plaats van als een instelling? Wat voor type medewerkers hebben we nodig? Hoe zorg je voor een goede gedeelde opvoeding met ouders? Welke werkafspraken maak je op individueel en domeinoverstijgend niveau?

Wij laten de stem van jongeren en ouders horen in de transformatie naar zo thuis mogelijk wonen. Structurele ervaringskennis is essentieel om nieuw beleid goed te laten aansluiten. Wij zien participatie niet als een afvinklijstje achteraf, maar een gelijkwaardige pijler die richting geeft. Wij brengen met onze participatiewerkwijze het perspectief van het systeem en de leefwereld van jongeren samen.